A próstata como órgano independente foi descrita por primeira vez nos estudos anatómicos dun médico grego antigo que exerceu ao redor do 350 a.C. Nese momento, con todo, os médicos non lle prestaron moita atención, e as obras deste doutor practicamente non se conservaron, polo que a glándula foi posteriormente redescuberta polo médico veneciano Nicola Massa. En 1838, Verdes deu a primeira descrición morfolóxica precisa da patoloxía da glándula prostática, que co paso do tempo foi complementada polas mentes brillantes da súa época. Por certo, ata principios do século XX, moitos médicos xerais e psicanalistas non recoñeceron en absoluto a existencia da prostatite crónica, que a chamaron "psicose anal-rectal". Afortunadamente, a medicina moderna aprendeu non só a diagnosticar de forma oportuna, senón tamén a tratar con gran éxito esta grave enfermidade. Pero que é exactamente a prostatite?
Características xerais
A prostatite é unha inflamación da glándula prostática, un órgano masculino especial situado xusto debaixo da vexiga. A súa tarefa é producir a secreción da próstata, un compoñente importante do esperma. Ademais, a glándula pecha a saída da canle urinaria durante a erección.
A inflamación, como podes adiviñar, pode ser causada por unha variedade de razóns. Debido ao feito de que a glándula prostática está directamente conectada á canle urinaria, a razón máis común para o desenvolvemento da prostatite é a entrada de axentes infecciosos na glándula. Todo o mundo sabe que o corpo humano contén unha gran cantidade de bacterias simbiontes que forman parte da súa microflora normal. Non obstante, tan pronto como tales bacterias abandonan a súa colonia e entran noutros tecidos, pasan de ser un aliado a unha fonte de problemas, provocando fortes reaccións inflamatorias. Enterobacteriaceae (cuxos representantes máis famosos son Proteus), Escherichia coli e Pseudomonas aeruginosa, Enterococci, todos eles penetran na glándula de moitas maneiras diferentes. A vía máis obvia é a uretra, pero dado que a glándula prostática está conectada a unha rede de grandes vasos, tanto o sangue como a linfa poden actuar como medio de transporte das bacterias.
Existe outro grupo de patóxenos, denominados "atípicos" na comunidade médica, xa que estes axentes atópanse con moita menos frecuencia. Isto inclúe, por exemplo, infeccións por fungos; moitos probablemente escoitaron falar do fungo Candida, que afecta os tecidos internos e causa a enfermidade "candidíase". Normalmente, as esporas de fungos penetran nos órganos internos cando o sistema inmunitario humano está gravemente debilitado - o que, en climas duros e constante sobrecarga do corpo causada por un horario de traballo ocupado e falta de sono, non é nada raro para a xente moderna. A prostatite tamén pode ser de natureza viral. O virus do papiloma humano, o citomegalovirus, o virus do herpes e ata o virus da gripe (!) poden provocar inflamación da glándula prostática e toda unha fervenza de complicacións que esgotan un corpo xa debilitado.
Ademais, a prostatite tamén é causada por patóxenos non bacterianos. Estamos a falar, en primeiro lugar, de formacións purulentas no corpo: as partículas de pus quítanse da masa total e entran nos tecidos co torrente sanguíneo. Ás veces, o propio sangue, sen axentes estraños, pode provocar unha reacción inflamatoria. Se un home leva un estilo de vida maioritariamente sedentario e descoida o exercicio físico, o sangue da glándula estanca e provoca o bloqueo dos vasos sanguíneos. E, finalmente, a última razón (pero non menos importante) é a abstinencia sexual e a promiscuidade a longo prazo. No primeiro caso, o ferro degrádase debido a que, en ausencia de necesidade, o organismo lle subministra cada vez menos sangue, polo que as células comezan a morrer de fame. No segundo caso, toda a culpa recae sobre os ombreiros da parella, que pode servir como portador de certos tipos de infeccións do tracto urinario. Os síntomas da prostatite son difíciles de confundir con outra cousa. O síntoma principal é unha dor aguda, aguda e con menos frecuencia durante a micción e a exaculación. Isto é reforzado pola dor na parte baixa das costas, no perineo, no escroto e na parte baixa das costas. Debido ao aumento do tamaño da glándula, adoita bloquear a uretra e, polo tanto, o proceso de micción faise difícil. No caso dunha infección bacteriana, a miúdo pódese observar a descarga verdosa e amarela da propia canle e, nalgúns casos, desenvólvese hemospermia: a aparición de sangue no esperma.
Cales son os perigos da prostatite?
De todo o anterior, non é difícil concluír que a inflamación da glándula prostática provoca unha serie de problemas. O resultado máis común da prostatite avanzada é a impotencia e a infertilidade, xa que a interrupción da glándula prostática implica unha forte diminución na produción de hormonas responsables do desexo sexual. A reacción a unha infección raramente localízase só na glándula; normalmente o foco da inflamación cobre tamén os tecidos veciños. Polo tanto, a prostatite é seguida de vesiculite, pielonefrite, cistite, uretrite e outras lesións do sistema xenitourinario. Se a causa da prostatite é unha infección fúngica, bacteriana ou viral, pode infectar facilmente a súa parella sexual. Os axentes de transmisión sexual poden causar enfermidades infecciosas do sistema xenitourinario nas mulleres. Ademais, a infección no sangue pode simplemente causar intoxicación sanguínea e provocar danos xeneralizados no corpo.
Probablemente escoitaches a frase "adenoma de próstata" nos anuncios de radio e televisión. Un adenoma é un tumor da glándula que, co paso do tempo, aumentando de tamaño, non só provoca inflamación e pode converterse en maligno, senón que simplemente comprime o tracto xenitourinario. Por que é isto tan importante? Non se trata só dunha micción dolorosa e extremadamente difícil e dunha disfunción eréctil completa. O órgano comprimido recibe cada vez menos sangue, polo que os tecidos primeiro encóllense e despois morren por completo, o que leva á aparición dun foco extenso de necrose. Esta forma de prostatite xa non se pode tratar.
Como tratar a prostatite
Primeiro de todo, cómpre lembrar firmemente unha simple verdade: só un médico cualificado pode axudar a curar a prostatite. Non unha avoa cura e decoccións de bardana, non prácticas tántricas e non compresas de cortiza de salgueiro. Tal enfermidade tampouco desaparece por si mesma: canto máis tarde o paciente o tratamento, máis problemas terá que afrontar e máis caro será o tratamento. Moitos homes non entenden a farmacoloxía moderna e teñen medo supersticioso de que o médico lles receite unha montaña de medicamentos que non só serán inútiles, senón que tamén causarán danos importantes á súa carteira e á súa saúde. Non hai que ter medo: en lugar de un puñado de pílulas, o máis probable é que lle receite un único medicamento a un prezo moi razoable.
5 feitos interesantes sobre a prostatite
Aquí tes algúns feitos tristes sobre a "principal enfermidade masculina" do noso tempo: - A nutrición saudable é a clave do éxito: cunha dieta adecuada, non só podes fortalecer o sistema inmunitario, senón mesmo retardar o aumento inflamatorio da próstata. - Cada terceiro home no mundo sofre dunha ou outra forma de prostatite. - Por certo, a prostatite non é unha "enfermidade dos vellos": algunhas das súas formas poden desenvolverse a unha idade bastante nova (20-25 anos). - A masaxe de próstata prescríbese na maioría dos casos, pero a masaxe só pode curar a prostatite conxestiva. Ás veces, a masaxe está estrictamente contraindicada. - A prostatite pode ser asintomática durante moito tempo, pero definitivamente revelarase durante unha forte diminución da inmunidade, por exemplo durante a enfermidade, durante a hipotermia, etc.